Onder een wakend heelal

In de nacht die de slapeloosheid strijkt ben ik uit mijn bed gegaan. Terwijl mijn blik in sterren smelt, raakt mijn voet die weifelt de gulden aarde van mijn planeet. Ik zie hoe een oog van miljoenen lichten naar me kijkt: een eeuwenoud bestaan, een gestorven en toch levend verhaal vertelt. En ik me weer verbonden weet door een verte die nooit twijfelt.