Achter gesloten deuren

In de straat waar ik ‘s ochtends de deur uitloop, Waar ik met mijn eigen plannen en problemen In mijn gedachten ben Weerkaatsend naar de stenen op de stoep En onderweg de mensen groet Die ik eigenlijk niet ken. Daar in diezelfde straat Daar wonen ook de ogen Die huilden door de nacht Van de vrouw die in angst in plaats van slaap de nacht doorstond Omdat haar man weer thuis zou komen en zijn vuist haar weer zou slaan in de nog open wond Daar in onze straat Waar mijn hakken Tegen de klinkers slaan Daar woont een meisje dat al vanaf haar vroege jaren helemaal geen vrienden heeft En een kind dat zo gepest wordt dat hij zich door de nacht naar weer een schooldag in de ochtend beeft Daar achter al die deuren Van de straat waarop ik loop Waar ik denk aan al mijn zorgen Een voorbijganger zijn stappen turft. Daar woont ook iemand met een klamme hand achter de grendel van zijn deur gebogen die alle moed uit zich moet sleuren voordat hij naar buiten gaat Maar eigenlijk niet durft Net als als ande’re dagen. Maar voor mij vandaag was het een nieuwe dag waarop ik bij de passant De tranen achter de glimlach zag de families met al hun kruizen Daar op onze straat Daar in al die huizen Zullen wij aankloppen bij de gesloten deuren, bij de buurvrouw die zo verdrietig kijkt, en misschien wel zwijgzaam lijdt? Want in de straat waar ook jíj ’s nachts je ogen sluit, Daar slaapt ook de eenzaamheid.